كدخبر: ۴۰
تاريخ انتشار: ۱۲ شهريور ۱۳۹۱ - ۱۲:۰۸
print نسخه چاپي
send ارسال به دوستان
حضور امریکا؛ سنگین تر از اشغال شوروی است

ارتش شوروی پیشین به تاریخ ۲۵ دسامبر ۱۹۷۹ وارد افغانستان شدند؛ اما در سال ۱۹۸۹ با تلفات هزاران سرباز، این کشور را به صورت فاجعه باری ترک کردند.

پس از فروپاشی این ابرقدرت، نیروهای مجاهدین توانستند قدرت را به دست گیرند.

اگرچه مقام های شوروی گفته بودند که آنها به دنبال تسخیر افغانستان نیستند و فقط برای ایجاد رژیم جدید در افغانستان آمده اند؛ اما این حرف ها نقشی بر آب شد و مجاهدین پیروز گردیدند.
از یاد نباید برد که گفته می شود که ایالات متحده‌ امریکا با کمک تجهیزات جنگی از پیکارجویان افغان به صورت غیر مستقیم حمایت می کرد.
شماری بر این باور اند که کمک امریکا به جنگجویان افغان برای مقابله علیه نیروهای شوروی وقت، دال بر پیروزی آن کشور در آسیا و رسیدن به مرحله ای از قدرت که به آن رسیده است، بود.
بعضی از تحلیلگران باور دارند که با اینکه قوای ارتش سرخ، نیمه جان به خانه برگشتند؛ اما به قدرت رسیدن امریکا باعث شد تا افغانستان در گرداب بازی های امریکا، پاکستان، ایران و… دست و پا بزند.
گذشته از آن با وجود تلفات قشون سرخ در کشور، شمار تلفات افغان ها در طول ده سال اشغال به فراتر از یک میلیون رسید که گراف بالایی را نشان می دهد.
یکی از طیف هایی که قدرت جنگجویان افغان را افزایش می داد، قشر دانشجوی آن زمان بود. محیط های تعلیمی و تحصیلی در تبلیغات علیه حکومت گورباچف برخوردهای تند ایدئولوژیک داشتند و در نتیجه باعث زوال قدرت نیروی شوروی و نمایندگان آنها در افغانستان شدند.
پس از خروج ارتش گورباچف، قضیه به سادگی حل نشد؛ بلکه مردم افغانستان شاهد حضور بیش از ۴۰ کشور دنیا در این مملکت بودند و هستند.
دانشگاه ها که مکان طرح برخوردهای سیاسی بود، امروز از سیاست محروم اند.
حال این سوال اذهان نسل جوان را مغشوش کرده است که چه تفاوتی میان ارتش سرخ و ارتش های چهل کشور جهان وجود دارد و چرا دانشگاهیان امروز به مثابه دیروز خونسردتر اند؟
موسی فریور؛ استاد دانشگاه کابل، در گفتگو با جمهور، حضور امریکا در افغانستان را تجاوزی بزرگتر از هجوم شوروی در افغانستان می داند.
فریور در ادامه می افزاید که بذر تفرقه افکنی اینها(امریکایی ها) خطرناک از ارتش سرخ بوده و حرکاتی که برای تجزیه افغانستان جریان دارد، نیز زیر سایه این نظام شکل می گیرد.
این استاد دانشگاه، پیامدهای حضور جامعه بین المللی را فاجعه بارتر از تجاوز شوروی دانسته و آن را ناشی از ضعف حکومت می داند.
وی تصریح می کند که کسانی که از آدرس آنها به قدرت رسیده اند، به نمایندگی از اقوام افغانستان با رهبران قومی معامله کرده و اقوام افغانستان را رسما به گروگان آنها می دهند.
به باور استاد دانشگاه کابل، بزرگترین مشکل مردم افغانستان پس از اشغال شوروی، حضور نیروهای بین المللی، به قدرت رسیدن معامله گران و افزایش تفرقه اندازی میان اقوام و مردم افغانستان است.
فریور تاکید می کند:”مسئول همه تنش های قومی، خارجی ها و عوامل داخلی شان هستند.”
این تحلیلگر سیاسی، همچنین توضیح می دهد که خارجی ها برای رسیدن به اهداف شان از فرمول مشهور انگلیس ها- تفرقه بینداز و حکومت کن- استفاده کرده و به بهانه مبارزه با تروریزم و استفاده از آدرس این شهر بی پرسان، با رقبای شان تصفیه حساب می کنند.
غلام محمد محب؛ استاد شرعیات دانشگاه کابل نیز در گفتگو با جمهور، حضور امریکایی ها در افغانستان را حضور فرهنگی و اقتصادی دانسته و آن را با تاثیرات درازمدتی همراه می داند.
به عقیده او، دلیل اصلی شکست ارتش سرخ به برخورد بسیار جدی آنها نسبت به افغان ها برمی گردد؛ چون آنها ، مردم را حبس و قتل و خانه ها را بمباران می نمودند.
این استاد دانشگاه، تبلیغات غربی ها بر ضد شوروی سابق و کوشش ممالک همسایه علیه آن را در شکست ارتش سرخ بی تاثیر نمی داند.
استاد شرعیات همچنین اشاره می کند که با اینکه حضور امریکا و شوروی، هر دو مفهوم “اشغال” را می رساند؛ اما برخورد تند فزیکی و مستقیم روس ها و  جریان های ایدئولوژیک و همکاری کشورهای نزدیک باعث شد تا آنها شکست بخورند.
محب، در ادامه یادآور می شود که در گذشته مخالفت علیه شوروی وجود داشت؛ اما با اندکی مخالفت برخورد جدی صورت می گرفت و او خود شاهد کشته شدن افراد در تظاهرات علیه آنها بوده است.
وی در ادامه هشدار می دهد:”از لحاظ ظاهری اشغال شوروی جابرانه بود؛ اما اشغال فعلی، اشغال فکری و غیر مستقیم است. بار منفی آن زیادتر است. فعلا تاثیرات فکری و فرهنگی آن بیشتر است.”
مریم هاشمی؛ دانشجوی رشته ادبیات دانشگاه کابل، با توجه به تعریفی که از اشغال دارد، افغانستان را تحت تسلط کشورهای خارجی ها می داند.

print نسخه چاپي
send ارسال به دوستان
* نام:
ايميل:
* نظر: